Terugblik
Na lange afwezigheid heb ik mijn logboek teruggevonden en zowaar inspiratie.
Aan het eind van een jaar heb ik de neiging om toch even terug te kijken naar het afgelopen jaar. Dit jaar is dat een beetje anders. Ik realiseerde mij dat het deze kerstvakantie precies 5 jaar geleden is dat ik de moeilijkste beslissing van mijn leven heb genomen door uit mijn vertrouwde leven te stappen en gedeeltelijk opnieuw te beginnen.
Het lijkt nu veel langer geleden. Voor mijzelf zie ik het ook als mijn vorige leven. Na een depressie ve periode gevolgd door een korte manische heb ik mezelf terug gevonden.
Het leven bestaat uit beslissingen nemen, keuzes maken die allemaal weer de nodige gevolgen hebben. Jaren kun je voortkabbelen, maar opeens komt er een T splitsing. In de afgelopen 5 jaar is er wel heel veel gebeurd als je alles zo op een rijtje zet. Terug op eigen benen een heerlijk huisje aan het meer gekocht. Aarzelend nieuwe liefde gevonden. Voor mijn werk Europa doorvliegend en veel leuke nieuwe mensen ontmoet. Nieuwe vrienden leren kennen en een geweldige vriendin verloren.
Door het verlies van Dee kwam ik opnieuw op de
T-splitsing. In de laatste maanden voor haar dood hebben we veel gepraat over de zin en de onzin van het leven. Door haar kreeg ik de kracht ontslag te nemen en iets helemaal nieuws te ondernemen. Mijn Europese functie op te zeggen en te gaan genieten van mijn vrije tijd in huis. Mijn nieuwe baan als detacherend dialyseverpleegkundige is uitdagend verrassend en vreet af en toe enorm veel energie.
En de laatste zeer bewuste en spannende onderneming is deze zomer gebeurd. Na dat ik 5 jaar geleden riep nooit meer samen te willen wonen heb ik dat nu toch gedaan. Ego en ik hebben samen een fantastisch huis gekocht en sinds augustus 2007 genieten wij hier iedere dag van.
Van alle stappen die ik de afgelopen 5 jaar heb gemaakt zou ik er niet 1 willen missen. Soms ging ik 1 stap vooruit en weer 2 terug. Ook dat heeft zijn reden gehad. Gaandeweg kwam ik ook tot dat besef. Het Klinkt een beetje alsof ik er nu ben. Het voelt wel eens zo, maar niets is minder waar. Gelukkig zijn met wie en waar ik nu ben moet ik leren vast houden. Dat is iets wat moet blijven leren.
Na dat ik in December 2005 veel schepen heb verbrand zijn er in de afgelopen paar jaar toch weer hele belangrijke mensen in mijn leven gekomen. Na een depressie ben je heel bang om jezelf weer te geven. Angst voor teleurstellingen en verdriet. T
och is het een paar mensen gelukt om heel dicht bij te komen. Dat zijn de mensen waar het om gaat.
2008 wordt een knallend jaar. Ik voel het gewoon.
Proost op een gelukkig en gezond nieuwjaar voor iedereen!
